Blik op

Via deze website wil ik u graag op regelmatige basis informeren over de mogelijkheden en de gang van zaken in de uitvaartbranche. Dit onder de noemer; een blik op…

7 augustus 2020 Blik op… uitvaart kosten

De kosten van een uitvaart

Het is vaak een beladen onderwerp; de kosten van een uitvaart. Je wilt jouw dierbare namelijk het afscheid geven dat hij/zij verdient en daaraan zijn kosten verbonden. Het is echter ook belangrijk dat degenen die achterblijven straks ook financieel verder kunnen. Daarom is het belangrijk dat de uitvaart niet alleen aansluit bij de wensen maar ook bij het beschikbare budget. Om maar met de deur in huis te vallen: een gemiddelde crematieplechtigheid kost rond de 6000 euro. Hierin zit dan het organisatorisch tarief, standaard grafkist, gemiddeld aantal standaard rouwbrieven en prentjes, gebruik van een uitvaartcentrum/thuisopbaring en de kosten voor vervoer en gebruik van het crematorium. Wanneer je afwijkt van de standaard zijn hier vaak meerkosten aan verbonden. Ikzelf vind het belangrijk om niet alleen aan te sluiten op de wensen van de nabestaanden en die van de overledene maar ook op hun budget. Als daar open over gesproken wordt dan kunnen we samen kijken welke wensen we kunnen uitvoeren en/of aanpassen om ook aan te sluiten bij het budget. Het gaat immers om een hoop geld terwijl je ook je dierbare een waardig afscheid wilt geven. In het eerste gesprek bespreek ik dan ook altijd het budget en de verwachtte kosten naar aanleiding van de aangegeven wensen. Zo kom je achteraf niet voor verrassingen te staan. De organisatorische kosten kunnen soms naar beneden worden gebracht wanneer een familie zelf dingen wil doen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het doen van de aangifte van overlijden. Je kunt ook voordat er een overlijden plaats vind vrijblijvend een afspraak maken om zo alvast inzicht te krijgen in de kosten. Zorg ook dat je je uitvaartverzekering goed checkt, is het bedrag waarvoor je bent verzekerd voldoende om je wensen straks te kunnen realiseren? En onthoudt; ook al heb je een uitvaartverzekering je bent altijd vrij om zelf te kiezen met welke uitvaartondernemer je in zee gaat. Heb je een beperkt budget of kleine wensen; wij bieden een volledige crematieplechtigheid aan vanaf 3501,00 euro. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

23 juli 2020 Blik op… Altijd dichtbij

Er werd op de deur van haar studentenkamer geklopt, het was rond 21.00 uur in de avond. Ze lag net in bed, het studentenleven in Amsterdam was een grote overstap vanuit haar beschermde en onbezorgde leven in haar zo geliefde dorp. Ze was net 18 jaar. Om precies te zijn 18 jaar, één maand en 12 dagen. Toen ze de deur openmaakte stond haar broer in de deur opening. De eerste seconde dacht ze nog wat leuk dat hij me komt verrassen maar diezelfde gedachte verdween meteen en ze dacht hier klopt iets niet. “Pap is overleden”. 3 woorden. Een korte zin. Ongeloof. Haar wereld stortte in. Een schreeuw klonk over de gangen. Nee!!! Spullen pakken. Ongeloof. Een groep medestudenten bij de uitgang van het studentenhuis. De rit terug naar huis welke een eeuwigheid leek te duren. En toen de confrontatie. Haar vader, dood op bed. Haar moeder gebroken in duizend kleine stukjes. Ongeloof. De uitvaart werd geregeld en het dorp liep uit. Zoveel steun. Maar het verdriet en het gemis bleven en zijn er nog steeds. Hij was niet bij haar afstuderen, niet toen ze haar grote liefde ontmoette, niet bij haar trouwen, niet bij het moment dat ze in het huis van haar ouders ging wonen en haar eigen gezin ontstond, niet bij de geboorte van haar kinderen, niet toen ze prinses carnaval werd en niet bij de kleine alledaagse maar o zo belangrijke dingen. En toch, toch voelt ze dat hij weet hoe het met haar is en voelt ze zijn trots en zijn liefde. Hij is altijd bij haar in haar hart. Ze verteld haar kinderen over hun opa Jo. Wat vind ze het fijn als mensen uit het dorp haar aanspreken en herinneringen ophalen aan toen haar leven nog volmaakt en compleet was. Ik mis je pap. Toen, nu en altijd. Geef mam een knuffel van me. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

5 juni 2020 Blik op… denken

De afgelopen dagen heb ik soms, in een verloren moment eens zitten denken. Nou ja denken, misschien meer mijmeren. De afgelopen maanden hebben mijn collega’s en ik alles op alles gezet om nabestaanden binnen de mogelijkheden van de beperkingen een afscheid te kunnen bieden wat waardig was en wat eer deed aan het leven van hun dierbare overledene. Een afscheid waarbij maximaal 30 personen aanwezig mogen zijn op 1,5 meter afstand van elkaar. Geen hand, geen arm om een schouder en geen knuffel. Veel verschillende bezoek momenten om toch de meest naasten de mogelijkheid te bieden om afscheid te kunnen nemen. Verschillende versies van rouwbrieven waarop de verschillende tijden van die bezoeken staan zodat er niet te veel mensen op één moment samen kwamen. Nabestaanden die met pijn in hun hart ervoor kozen om het afscheid van hun dierbare toch maar in de kring van het gezin te laten plaatsvinden omdat ze niemand voor de kop wilden stoten. Tientallen gemeentes gebeld om te vragen of er een erehaag plaats mocht vinden, verschillende malen als antwoord gekregen dat het werd gezien als samenscholing en dus niet mocht. En toen, toen was daar de moord op George Floyd. En begrijp me niet verkeerd, dit is vreselijk en had nooit maar dan ook nooit mogen gebeuren. En ja, we moeten het er samen over hebben en zorgen dat het nooit meer voorkomt waar dan ook ter wereld. Maar is het heel raar dat ik nu zou willen voorstellen om van elke uitvaart een demonstratie te maken? Dat we demonstreren tegen de dood van de ene dag meneer Jansen en de andere dag mevrouw Pieters? Gewoon om te zorgen dat hun leven ook eer wordt aangedaan en dat hun nabestaanden gesteund kunnen worden door iedereen die hen lief is? Ik denk er nog even over.. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt..

7 mei 2020 Blik op… Stil

Buiten is het donker, logisch ook want het is midden in de nacht. Ik ben onrustig, kan niet slapen, de afgelopen weken passeren in mijn hoofd. Ik kijk uit het raam en zie een ster die fel aan de hemel staat. Wat een andere wereld is het ineens. Normaal gesproken worden mijn collega’s en ik natuurlijk al geconfronteerd met hele verdrietige en heftige verhalen maar de afgelopen periode is dat alleen maar heftiger en meer, heel veel meer. Ik ben al weken aan het bedenken wat ik voorn column kan schrijven over deze periode maar de pen werkt niet mee. Woorden kunnen niet beschrijven wat er gebeurt op de wereld, in onze branche en daarmee in ons dagelijks leven. Zelfs de zwaarste woorden zoals hartverscheurend dekken in de verste verte de lading niet.
We moeten ons houden aan de begrijpelijke richtlijnen van het RIVM. En dat doen we ook. We zijn creatief en zetten alles op alles voor een warm, waardig en intiem afscheid. Maar wat zouden we graag mensen een afscheid geven zoals we gewend zijn, zonder restricties, met een arm op een schouder, een knuffel, een aanraking. Zoals zovelen mensen die helden zijn geworden, mensen die alles op alles zetten om de samenleving te helpen en te ondersteunen, zo werken mijn collega’s en ik ook door want er moeten mensen zijn….

Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonika spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.

Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkenloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen

Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven

Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor:
ik hou van jou

Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooïgheid

Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen:
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen:
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
i love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan

en vallen
en vallen
en vallen

en OPSTAAN

Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR

Toon Hermans

5 juli 2019 Blik op.. Wees

Als alles gaat zoals het ‘hoort’ te gaan in het leven ben je op een dag wees. Het overlijden van je eerste ouder heeft meestal al een enorme impact op je leven maar hoe groot het gemis ook is, je kunt altijd toch nog naar ‘huis’, naar je ouder die achtergebleven is. Misschien woont hij/zij nog in het huis waarin je opgegroeid bent, misschien ook niet. Maar het feit dát je nog een ouder hebt die je op kunt zoeken, bij wie je herinneringen op kunt halen en bij wie je kunt schuilen maakt dat er nog een stukje thuis is in je leven, een stukje geborgenheid. Hoe anders is dit na het overlijden van je tweede ouder. Natuurlijk, je mist hem of haar, maar na dit overlijden neem je niet alleen afscheid van de persoon. Je neemt afscheid van het kind dat je nog was. Karin Bloemen verwoordt het prachtig in haar lied ‘geen kind meer; dat gaat over het overlijden van je moeder:

“Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen. En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen. De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein. De dag waarna je nooit meer kind zult zijn.” Op de sociale media delen mensen vaak de geboorte en sterfdag van hun ouders en een graag geziene inwoner van ons mooie dorp reageert daar steevast op met: “Hou ze in ere!”. Ik had het niet mooier kunnen zeggen, Jan. Geniet van ze, zorg voor ze en koester ze. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

9 maart 2019 Blik op.. Makt schik en plezier

Makt schik en plezier, ge ziet mar ekkes hier. Wellicht herkent u deze slogan. Ik heb er de afgelopen maanden volop carnaval mee gevierd. Eerlijk is eerlijk, toen CV Net Aecht mij afgelopen mei benaderde om bij hen de scepter te gaan zwaaien was er wel wat twijfel. Niet gezien de rol van prinses maar wel of dat ik deze rol kon oppakken in combinatie met mijn werk als uitvaartverzorger. Uiteindelijk was voor mij de keuze toch redelijk snel gemaakt. Juist door het verdriet waar ik dagelijks mee wordt geconfronteerd weet ik als geen ander hoe belangrijk het is om je dromen NU waar te maken en vooral niet uit te stellen tot morgen. Je weet immers nooit hoe lang er nog een morgen is. Soms was het de afgelopen periode wat lastig om de omschakeling te maken; overdag een uitvaart regelen of voorgaan en in de avond de prinsessenjurk aan om aan die rol weer invulling te geven. De gezichten van de mensen welke we bezocht hebben met een huisbezoek (of ziekenbezoek), de senioren, de scholen, de groesbeekse tehuizen, de speciale verjaardagen, jubilea; allen onbetaalbaar. Het feest in de tent en op de diverse andere locaties onbeschrijfelijk. Ik wist al dat Groesbeek een bijzonder dorp was, maar wat ben ik onder de indruk door de saamhorigheid die ik de afgelopen periode meerdere malen ondervonden heb. Saamhorigheid wanneer een dierbare overlijdt en daar de inwoners van het dorp zijn om de nabestaanden op te vangen, saamhorigheid en behulpzaamheid wanneer een gezin zo veel ellende over zich heen krijgt en er ondermeer een carnavalsvereniging opstaat om het gezin te steunen en te ontlasten. Het elkaar gunnen van een gewonnen prijs omdat het idee en de uitvoering simpelweg beter waren dan dat van jezelf. Het gevoel van de maandagavond in de carnavalstent samen delen, kippenvel. Wat ben ik trots op ons Groesbeek. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt maar alsjeblieft, makt schik en plezier want ge ziet mar ekkes hier.

10 oktober 2018 Blik op… Samen

Hij zat in zijn sta-op stoel en overdacht hun leven samen. Een lang mooi leven. Ze ontmoeten elkaar tijdens een dansavond een dorp verderop van waar hij was geboren. Hij had eigenlijk geen zin om te gaan dansen maar zijn kameraad haalde hem over om toch even mee te gaan. En toen ineens stond ze daar. Hij was op slag verliefd en wist dat zij zijn vrouw zou worden. De dame in kwestie dacht daar niet meteen zo over en hij heeft echt flink wat moeite moeten doen om haar te veroveren. Maar toen dat eenmaal was gelukt weken ze niet meer van elkaars zijde. Ze trouwden na een aantal jaren en waren klaar voor de rest van hun leven samen. Het werd een rijk leven. Al werd hun kinderwens helaas nooit beantwoord. Ze onderhielden hechte familiebanden en hadden een groot sociaal leven, mede ook doordat ze beide erg betrokken waren in het plaatselijke verenigingsleven. Overal waar ze kwamen waren ze samen, de boodschappen, een kopje koffie op het terras. Je zag ze zelden alleen. Eind van het jaar zouden ze hun 65 jarig huwelijk vieren. Afgelopen maand werd ineens het huis gevuld met een enorme knal. Zijn grote liefde was van de trap gevallen. Hij belde een ambulance en ze werd naar het ziekenhuis gebracht. Daar volgde complicatie op complicatie en sliep ze uiteindelijk rustig in. Haar liefdevolle man aan haar zijde. Een week na de uitvaart kreeg ik een telefoontje van hun neef. Meneer was overgebracht naar het ziekenhuis, hij had allerlei vage klachten maar het geheel zag er niet goed uit. De periode daar na vroeg ik me af of je kunt sterven aan een gebroken hart. Inmiddels weet ik het antwoord, dat kan zeker. De tekst voor zijn rouwkaart was zo bepaald door de neef: “Degene die ik lief heb verlaat ik, om degene die ik lief had opnieuw te ontmoeten. Weer samen.” Liefde houdt niet op, waar het leven eindigt.

1 juli 2018 Blik op… Dankbaar

Ik loop mijn slaapkamer op en smelt. Mijn zorgzame zoon (7) en mijn knappe dochter (6 mnd) liggen samen op ons bed. Zoonlief houdt zijn zusje vast alsof hij nooit anders heeft gedaan, vol van liefde, hij bezaaid haar met kusjes, knuffels en aaien over haar wangen. Een gevoel van dankbaarheid vult mijn hart. Wat een voorrecht om moeder te mogen zijn en wat ben ik trots op mijn kinderen. Gelukkig ook omdat zij in goede gezondheid verkeren. In mijn werk kom ik vaak situaties tegen waarin ouders niet zo veel geluk hebben en hun kindje(s) moeten laten gaan. Hartverscheurend! Doordat ik dat soort ervaringen in mijn werk tegen kom ben ik me er regelmatig van bewust hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen met mijn gezin. Ik realiseer me dat dit absoluut niet vanzelfsprekend is al lijkt het soms van wel. Vanmiddag heb ik een uitvaartdienst van een moeder, schoonmoeder, oma en overgrootoma. Achtennegentig is ze geworden. Gezegend met zeven kinderen en een heleboel klein en achterkleinkinderen. Natuurlijk heeft zij in haar leven voor uitdagingen en verrassingen gestaan en het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar voor het grootste deel heeft ze een prachtig leven gehad. Haar gezin neemt vanmiddag afscheid van haar, met een viering van haar leven en een toost op al het moois dat zij haar gezin heeft gebracht. Een afscheid vol mooie herinneringen, liefde en dankbaarheid. Koester wat je hebt en geniet van je dierbaren want voor je het weet…. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

16 juni 2018 Blik op… Vaderdag

Morgen is het vaderdag. Onderstaande afbeelding kom ik vaak tegen. Vrij vertaald betekend het dat een vader de eerste held is van zijn zoon en de eerste grote liefde van zijn dochter. Dat was in mijn geval zeker zo. Die grote sterke man welke voor me door het vuur ging en voor wie ik altijd zijn kleine meisje was, zelfs toen ik op een zeker moment 1 meter 84 was. Mijn handen mocht ik opwarmen onder zijn oksels, mijn hoofd te rusten leggen op zijn (dikke) buik. Hij overleed toen ik net een maand 18 was. Geheel onverwachts. Van het ene op het andere moment was hij er niet meer. Het heeft mijn leven getekend en mij als persoon verandert. Dankbaar ben ik voor alles wat hij (en mijn moeder) voor me hebben gedaan en hebben betekend. Als ik naar mijn kinderen kijk voel ik hoe trots mijn ouders geweest zouden zijn en voel ik het enorme gemis van lieve opa’s en oma’s in hun leven. Zo nu en dan raak ik met mensen in gesprek over wat de meest ‘gunstige’ manier is om te sterven; gezond zijn en onverwachts overlijden en dus geen afscheid kunnen nemen of een ziekbed waarbij je afscheid kunt nemen van elkaar en elkaar alles kunt zeggen maar degene die je lief hebt wel enorm zien aftakelen. In mijn optiek is er geen ‘gunstige’ manier om te overlijden, al is het rouwproces per situatie anders, het gemis blijft enorm. Wanneer je het geluk hebt dat je vader nog in leven is, (en je een goede band hebt met elkaar), geef hem morgen een extra dikke knuffel en zeg hem wat hij voor je betekend nu je de kans nog hebt. Wanneer je je vader moet missen, heel veel sterkte morgen en onthoud; liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

Woensdag  4 april 2018

Blik op… Je eigen manier

Hij twijfelde aan de telefoon, haperde een beetje. Hij had pas te horen gekregen dat zijn moeder er zeer binnenkort niet meer zou zijn. De gedachte daaraan maakte hem intens verdrietig. Hij voelde zich ook verscheurd, zo bleek later. De kleine kring, welke hem en zijn moeder omringden, zouden vast een ‘complete’ uitvaart verwachten. En die gedachte benauwde hem enorm, hij zag zichzelf nog steeds staan op de uitvaart van zijn vader, jaren terug. Hij had het vreselijk gevonden. Wanneer het in zijn hoofd speelde dat hij straks weer zo zou moeten staan, maar dan op de uitvaart van zijn moeder, werd hij nog verdrietiger dan hij al was. Ik zei hem dat zijn moeder en hij de meest belangrijke personen zijn in dit afscheid en dat hij vooral moet doen wat zijn gevoel hem in geeft. Hij is later namelijk de persoon die verder moet, klinkt misschien makkelijk gezegd, maar zo is het wel. Ik vroeg hem wat hij het liefste zou willen. Hij gaf aan dat hij de aankomende periode beetje bij beetje afscheid wilde gaan nemen van zijn moeder. Ook gaf hij aan dat het voor hem voldoende was, dat zijn moeder na haar overlijden, direct wordt opgehaald en rechtstreeks naar het crematorium wordt gebracht. Ik gaf hem aan dat dat in verband met regelgeving niet helemaal mogelijk was. Er moet namelijk minimaal 36 uur zitten tussen het tijdstip van overlijden en de uitvaart. Ik stelde hem voor dat we zijn moeder vanuit huis over zouden brengen naar het uitvaartcentrum om zo aan de regelgeving te voldoen en om haar dan na 36 uur over te brengen naar het crematorium. De zoon was opgelucht dat dit mogelijk was en kon langzaamaan het gevoel van, niet voldoen aan de wensen van de buitenwereld loslaten. Haar crematie vond, naar wens van haar zoon, 36 uur na haar overlijden in stilte plaats. Op haar verjaardag, twee maanden later, kwamen alle vrienden en bekenden bij elkaar, ze aten een heerlijk diner en proosten op haar leven. Moeder zou niet anders gewild hebben. Maak keuzes waarvan jij vindt dat ze goed zijn en goed voelen, het is jouw afscheid van jouw dierbare en jij moet er mee verder. En welke keuze je ook maakt: liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

Woensdag 14 maart 2018

Blik op.. Je bent sterker dan je denkt

Haar blik bleef op mij gericht, ze las een zelf geschreven tekst voor, ze was de hele week bezig geweest om de eerst ruwe versie verder te perfectioneren. En dat was haar gelukt. Ze vertelde het levensverhaal van haar vader maar ook wat voorn vader hij voor haar geweest was. De tekst was prachtig, ontroerde mensen maar liet mensen ook glimlachen. De vertelde anekdotes waren herkenbaar voor de aanwezigen. Je kon een speld horen vallen in de aula, iedereen luisterde geboeid naar haar verhaal. En toen haar verhaal afgelopen was volgde een presentatie met foto’s van gebeurtenissen en personen waarover ze had verteld, begeleid door het favoriete (Groesbeekse) liedje van haar vader.
Ze dacht niet dat ze het kon en sprak haar twijfel hierover uit naar mij. Ik zei haar dat je juist op zo’n moeilijk moment sterker bent dan je van te voren denkt en dat ze het misschien maar gewoon moest proberen, het was immers het laatste wat ze nog voor hem kon doen en het maakt het verhaal persoonlijker als je het als familie zijnde zelf uit kunt spreken. Al begrijp ik als geen ander dat niet iedereen dat kan, wil of durft, en daar is ook niks mis mee. Als tip zei ik dat ze niet naar de aanwezige mensen moest kijken maar naar een vast punt. Daarnaast is het belangrijk om goed te blijven ademen, even te stoppen als het moeilijk wordt, en dan een paar keer diep in en uit te ademen of een slokje water te drinken. Ze koos ervoor om mij aan te houden als vast punt om naar te kijken tijdens het vertellen van haar verhaal. Achteraf was ze blij dat ze het zelf gedaan had. Als het haar zelf niet gelukt was dan had ik de tekst voor haar (verder)voorgelezen. Ben je zelf geen schrijver? Ook daar help ik je mee, alles om het afscheid van je dierbare zo persoonlijk mogelijk te maken. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt..

Donderdag 21 december 2017

Blik op.. overmacht
Het is 10.55 uur, de gezonde spanning die altijd bij mij heerst voordat ik een uitvaartdienst voor ga is omgeslagen in een gevoel van onmacht. De plechtigheid zou om 11.00 uur moeten beginnen maar het crematorium kampt met een grote technische storing. Geen beeld, geen geluid, geen microfoon en geen opnamemogelijkheden. De manager van het crematorium doet wat hij kan en gelukkig was er al een elektricien op het terrein aan het werk. In overleg met de familie en het crematorium besluit ik de bijna 200 aanwezigen in te lichten en ze uit te nodigen voor een kopje koffie in de koffiekamer. De dienst welke de familie heeft samengesteld is prachtig, vol met muziek en foto’s welke het leven van hun dierbare overledene en de speciale band die hij met hen had zichtbaar maken. Het is geen optie om de dienst te laten plaatsvinden zonder deze muziek en foto’s. Als uitvaartverzorger plan je alles tot in detail en laat je niks aan het toeval over. Er blijven alleen altijd factoren waar je geen invloed op hebt. En een technische storing is daar een goed voorbeeld van, mijn ergste nachtmerrie. Gespannen wachten we af, en blijf ik op en neer lopen van familie naar de technische ruimte en weer terug. Om 11.15 uur is de oorzaak gevonden en durven we voorzichtig adem te halen. De familie vind het uiteraard erg vervelend maar moet er eigenlijk stiekem ook wel een beetje om lachen. Hun vader liet namelijk bijna altijd op zich wachten. En terwijl we het daar samen over hebben krijgen we het gevoel dat het geen toeval is dat de technische storing zich juist voor deze plechtigheid aandient. Goed nieuws vanuit de technische ruimte, het systeem is aan het opstarten. We testen de muziek en de beelden en om 11.25 uur functioneert alles weer. Ik loop naar de koffiekamer om de belangstellenden uit te nodigen voor de plechtigheid en besluit ze te vertellen wat de kinderen mij kort daarvoor verteld hebben, dit kan geen toeval zijn. De reacties uit de koffiekamer zijn overduidelijk, herkenning en gelach. Zo kent iedereen de overledene. Om 11.30 uur starten we (opgelucht) met de dienst. Lieve familie, bedankt voor jullie begrip. Ik wens jullie heel veel sterkte toe en onthoudt: liefde houdt niet op waar het leven eindigt.
Deze column is geschreven met toestemming van de familie.

Zondag 8 oktober 2017

Blik op.. scheiden

Hun relatie was al lange tijd niet meer zoals het geweest was. En heus, ze hadden het geprobeerd, hulp gezocht ook. Maar helaas, het mocht niet baten. Ze besloten om uit elkaar te gaan. Een beslissing waarvan ze zeker wisten dat het voor iedereen het beste was. Zeker ook voor hun twee kleine kinderen. En zo brak de dag aan dat hij zijn spullen inpakte en vertrok. Een grote verandering voor iedereen, een verandering die voor iedereen tijd vroeg, zodat zij allemaal aan de nieuwe situatie konden wennen. Die tijd werd hun helaas niet gegund. Twee weken nadat hij ergens anders ging wonen kwam hij om tijdens een auto-ongeluk. Begin 30, twee bloedjes van kinderen, een echtgenote welke zijn ex-vrouw zou worden, ouders, aanstaand ex-schoonouders. Een gecompliceerde situatie. Voor niemand te begrijpen, zeker niet voor zijn kinderen. Papa ging toch alleen ergens anders wonen? En nu zouden ze hem nooit meer zien? Onbegrijpelijk. In het belang van de kinderen sloegen alle betrokken partijen de handen ineen. Het werd een afscheid waarin iedereen werd betrokken en werd gehoord. Respectvol en met begrip voor een ieders gevoel en gedachten. Want ook al waren ze uit elkaar, ze hadden toch een lange tijd het leven samen gedeeld en er was zeker nog wel liefde voor elkaar. En dat gold niet alleen voor hem en haar maar eigenlijk voor alle betrokken partijen. De samenwerking resulteerde in een bomvolle kerk, ontroerd door een prachtig optreden van zijn kleine meisje dansend in de kerk voor haar papa. En al is dit verhaal inmiddels een paar jaar oud, sommige gezinnen, situaties en overlijdens blijven je altijd bij. Ik kan alleen maar hopen dat alle betrokkenen hun draai hebben gevonden en ben ervan overtuigd dat hij over hen waakt. Liefde houdt niet op wanneer het leven eindigt.

Donderdag 6 april 2017

Blik op… Plannen

Hij had nog zoveel plannen. Nog niet eens met pensioen. Altijd een actief leven gehad waarin hard werken, zijn gezin en vrijwilligerswerk een grote rol speelden. De vrije momenten die hij had rommelde en knutselde hij in zijn schuur. Een echte vakman.
Het was nog niet eens zo lang geleden dat hij te horen kreeg dat hij ziek was. Begin december kwam de alles veranderende diagnose. Hij wilde ervoor vechten maar hij vond het proces waarin hij terecht was gekomen vooral moeilijk te accepteren. Van een boom van een kerel takelde hij in een razend tempo steeds meer af. Tot er op het laatst alleen nog maar een dunne tak over was.
Zijn vrouw en kinderen zagen het met lede ogen aan. Ze wilden hem helpen maar konden zo weinig doen. Een groot gevoel van machteloosheid bij hen allen. Toch vonden ze een goede manier om samen afscheid van elkaar te nemen. Toen het moment daar was en hij was overleden vertelde zijn gezin me tijdens het regelgesprek dat hij buiten nog een chaletje wilde bouwen. Het plan was om onder de overkapping samen lange zomeravonden door te brengen. Een groot deel van het hout had hij al gekocht. De diagnose zorgde er echter voor dat hij dit plan niet heeft kunnen uitvoeren. Zijn gezin heeft samen van dat hout zijn grafkist gemaakt. Met als handvaten oude deurklinken uit het vorige huis wat ze hadden bewoond. Het eindresultaat was indrukwekkend. Het was een warm, puur en sober afscheid, volgens zijn gezin precies zoals hij het gehad zou willen hebben. Bij het schrijven van deze column speelt op de radio het nummer Leef van Andre Hazes Junior, de tekst van zijn lied vertelt eigenlijk genoeg. ‘Leef alsof het je laatste dag is, leef alsof de morgen niet bestaat’. En dat zouden we eigenlijk allemaal moeten doen want voor je het weet…..

Vrijdag 14 oktober 2016

Een blik op.. Wees

Het telefoontje waarin het overlijden gemeld werd had ik zelf aangenomen. Een dame van 87 jaar was overleden. Aan de telefoon haar enige zoon. Met een trilling in zijn stem sprak hij voor het eerst de woorden uit, het koste hem hoorbaar moeite; mijn moeder is overleden.

Zelf is hij 65 jaar en vrijgezel. Zijn hele leven ingewoond bij zijn ouders. Na het overlijden van vader de zorg voor moeder nog meer op zich genomen. Samen boodschappen doen, samen eten, samen op bezoek. Een heldere traditionele taakverdeling, zij de was en het eten koken, hij de tuin en de vuilniszakken. Het zat er wel aan te komen haar overlijden, hij leefde er samen met haar (en de lieve dames van de thuiszorg) naar toe. Hij vond het fijn dat hij haar ook in haar laatste levensfase tot steun heeft kunnen zijn. Het werd een traditionele uitvaart want die had vader immers ook gehad. Op de begraafplaats nam hij als laatste en alleen afscheid van haar. Zijn hart gevuld met 65 jaar aan mooie herinneringen en dankbaarheid.

“Je moeder blijft je moeder, zo eigen en vertrouwd, je wilt haar niet graag missen omdat je van haar houdt, maar eens dan komt de dag dat je haar moet laten gaan, je verstand zegt dat het goed is maar in je ooghoek blinkt een traan.”

Vorige week sprak ik hem weer, de uitvaart van zijn moeder was inmiddels vier weken geleden. Het was stil in huis. De dagindeling welke ze al jaren volgden had hij intact gehouden, maar de klusjes doet hij nu alleen. Dagelijks bezoekt hij het graf van zijn ouders, hij gaat soms biljarten en probeert zijn sociale contacten bij te houden en misschien zelfs uit te breiden. Hij heeft een tekst uitgekozen voor op haar grafsteen: elke moeder is bijzonder, zij was dat heel speciaal.

De leegte die zij achter laat blijft voor altijd voelbaar in zijn hart, zijn leven en hun huis. Na 65 jaar is hij nu wees, je ouders kun je nooit missen.

Dinsdag 26 juli 2016

Blik op.. Gemis

Hij keek me met zijn grote verdrietige ogen aan en pakte mijn hand vast. Mevrouw zei hij, heeft u enig idee hoe lang wij al samen waren? Nee meneer zei ik. Hij vervolgde zijn verhaal. Toen ik 6 was en mijn vrouw 4 toen speelden we samen al buiten en toen zeiden we al dat we later samen gingen trouwen. Toen ze 16 was kregen we verkering en we zijn nooit meer zonder elkaar geweest. Zijn ogen vulde zich met tranen. Hij had zijn vrouw eerder die dag boven dood gevonden. Hij was dementerend maar het overlijden van zijn vrouw bleef hem bij en vulde zijn hart en hoofd met leegte, verdriet, gemis en zorgen over de toekomst.
Vaak zeggen mensen tegen me dat het wel moeilijk zal zijn om jonge mensen of kinderen te begraven en dat is het ook. Want los van het gemis dat zo’n overlijden met zich mee brengt speelt onbegrip en oneerlijkheid daarbij een grote rol. Maar, hoe jong of hoe oud iemand ook is als hij sterft, iedere overledene laat nabestaanden achter en zorgt voor een lege plek en een groot gemis. Mensen die gebroken zijn van verdriet omdat hun dierbare niet meer in hun leven is. Mensen die aan de lijve ondervinden hoe gemis voelt, want liefde houdt niet op wanneer het leven eindigt. En daar speelt leeftijd geen rol bij. Lieve meneer ik wens u heel veel sterkte toe.

Maandag 16 mei 2016

Blik op.. Kinderen en afscheid nemen

Hoe graag je ook je kinderen wilt beschermen vroeg of laat komen zij in aanraking met de dood. Of het nu het overlijden is van een opa of oma, een buurtbewoner of tante of misschien zelfs een ouder. Nabestaanden vragen vaak aan me hoe je kinderen het beste kunt confronteren met de dood. Moet je ze er in betrekken of juist niet? Mijn advies? Praat er over met je kind en vraag aan hem of haar wat hij zelf wel of niet wilt. Neem een kind mee naar een afscheidsbezoek en vraag of ze mee willen naar de opbaarruimte, vraag of ze mee naar binnen willen. Kinderen laten vaak zelf merken wat ze willen en lopen ze mee naar binnen dan kunnen ze ten alle tijden de ruimte weer verlaten. Wees zo open mogelijk, beantwoord hun vragen en geef ze de ruimte. Door vragen te ontwijken of geheimzinnig te doen maak je dingen vaak veel enger dan ze zijn. Benoem je eigen angsten en verdriet. Stelt je kind een vraag waarop je zelf het antwoord niet weet of weet je niet hoe je de vraag het beste kunt beantwoorden?Benoem dit en zeg dat je er later op terug komt. Vraag aan je uitvaartverzorger of ze boekjes hebben speciaal voor kinderen. Deze zijn er in verschillende uitvoeringen. Naast een informatieboekje waarin de meest gestelde vragen over kinderen en de dood worden beantwoord zijn er ook werkboekjes waarin kinderen foto’s kunnen plakken en herinneringen kunnen inschrijven. Door deze boekjes samen door te nemen ontstaat er samen weer een gesprek en dat is niet alleen goed voor het rouwproces van je kind maar ook voor dat van jezelf.

Maandag 15 februari 2016

Blik op… Een bijzonder afscheid

Regelmatig wordt mij gevraagd wat voorn bijzondere dingen ik mee maak in mijn werk. En dan kan ik natuurlijk verhalen vertellen over de families welke ik begeleid heb rondom overlijden door ongevallen, ongelukken en zelfdodingen. Of over het overlijden van jonge mensen of zelfs kinderen. De waarheid is echter dat ik ELK afscheid dat ik mag begeleiden als bijzonder ervaar. Want hoe bijzonder is het dat je aanwezig mag zijn wanneer bijvoorbeeld een man op leeftijd afscheid moet nemen van zijn vrouw, met wie hij een mensenleven in jaren heeft doorgebracht. Wie langer samen waren dan dat ik op deze aarde ben. Hoe bijzonder is het om hun levensverhaal te mogen horen. Voor mij is elk afscheid bijzonder.

Vrijdag 8 januari 2016

Blik op… Veranderingen

In elke branche vinden veranderingen plaats zo ook in de uitvaartzorg. Op dit moment zie ik in veel regio’s een verschuiving in de volgorde van een uitvaart. Een grote, maar geen verkeerde verandering. Wanneer men ervoor kiest om de uitvaartdienst niet te laten plaatsvinden in een kerk komt men al gauw terecht in de aula van een uitvaartonderneming. Op het moment dat de dienst daar plaats vindt zijn er voor de nabestaanden verschillende manieren om de crematie of begrafenis te laten plaatsvinden. De eerste optie is de meest traditionele; aansluitend aan de dienst gaan alle belangstellenden mee naar de begraafplaats of het crematorium. De tweede optie is dat de koffietafel plaatsvindt aansluitend aan de afscheidsdienst en dat de familie na de koffietafel de overledene in besloten kring begeleidt naar ofwel het crematorium of de begraafplaats. Daarnaast bestaat ook de mogelijkheid om dit (in besloten kring) te doen aansluitend aan de dienst alleen heeft dit als gevolg dat de naaste familie later aansluit bij de koffietafel. De derde optie is dat de overledene aansluitend aan de dienst door een erehaag wordt begeleidt naar de rouwauto en dat zowel de naasten als de belangstellenden de overledene op deze manier uitzwaaien op zijn of haar laatste reis. Dit gebeurt op dit moment meestal alleen bij een crematie. Waarvoor u ook kiest, er zijn geen foute beslissingen. Zorg er voor dat de keuze die u maakt past bij u, de overledene en uw gevoel. Een uitvaart kunt u maar een keer regelen, laten we er dan samen voor zorgen dat het een waardig afscheid wordt en een herinnering waar u later mee verder kunt!

Woensdag 8 december 2015

Blik op.. De decembermaand.

Sinterklaas is weer achter de rug en in de meeste huizen verschijnt de kerstboom weer. December een maand van liefde, warmte en samen zijn met dierbaren. Ik weet als geen ander dat die decembermaand niet voor iedereen even leuk is. Want ook al missen we onze dierbaren elke dag, juist in de december maand, de tijd waarin we samen willen zijn met onze dierbaren is het gemis van hen die ons ontvallen zijn nog sterker aanwezig. Het gevoel van eenzaamheid wordt bij veel mensen juist in deze tijd groter. Het einde van deze maand luiden we het nieuwe jaar in, een frisse start, een nieuw begin en een jaar waarin we waarschijnlijk wederom allemaal voor onverwachte, leuke en minder leuke, gebeurtenissen komen te staan. Tijdens deze avond blikken we in dankbaarheid terug op de mooie dingen van het afgelopen jaar, de mooie dingen die ons zijn overkomen en de nieuwe mensen, ervaringen en gebeurtenissen die ons leven verrijkt hebben. Aan het einde van het jaar denken we ook met weemoed terug aan de mensen die ons de afgelopen jaren zijn ontvallen en de lege plek die is achter gebleven. Ik wens u allen toe dat u de feestdagen mag doorbrengen met al uw dierbaren, lijfelijk aanwezig of in gedachten en onthoudt; wat we in ons hart bewaren dragen we voor altijd met ons mee. Fijne feestdagen en een gezond 2016!

Ps. Vanaf het nieuwe jaar ben ik elk kwartaal te vinden in de Topic met een column!

16 november 2015

Blik op… Passie

Wanneer mensen aan mij vragen wat voorn beroep ik uit oefen en ik ze daarna antwoord dat ik werkzaam ben als uitvaartverzorger krijg ik vaak reacties als; dan heb je vreselijk werk, dat zou ik niet kunnen en het is maar net wat je leuk vind. Zelf kijk ik hier uiteraard heel anders naar. Mijn werk is mijn passie en na vele jaren vind ik het nog steeds het mooiste beroep ter wereld. Ik vind het ontzettend bijzonder dat mensen mij toelaten in hun leven op een moment in hun leven dat voor hen vaak het moeilijkste moment ooit is. Ik vind het bijzonder om hun verhaal te horen en om in korte periode een beetje deel te worden van hun familie en gezin. Ik ben dankbaar dat ik elke keer opnieuw mag ontzorgen, adviseren en organiseren. Ik zie elke keer opnieuw dat liefde niet ophoudt waar het leven eindigt. Dank jullie wel daarvoor!

25 oktober 2015

Blik op… Het gedachtenisprentje

Het gedachtenisprentje (ook wel bidprentje genoemd) is een kaartje wat men tijdens of aan het einde van de afscheidsdienst uitreikt aan de aanwezigen ter aandenken aan de overledene. Tegenwoordig zijn er gedachtenisprentjes in alle soorten en maten. Naast de traditionele staande versie zie je tegenwoordig ook vaak vierkante prentjes of een drieluik. Naast een foto van de overledene is het ook mogelijk om op het prentje een afbeelding, schilderij of tekening te zetten. Op een gemiddeld prentje kunnen zo’n 300 woorden. Wij zijn u ook van dienst om te helpen bij het schrijven van de tekst of om samen eens te kijken naar de diverse tekstuele mogelijkheden. Want naast een levensverhaal is het natuurlijk ook mogelijk om een gedicht af te drukken of een persoonlijke tekstregel van elke nabestaande individueel. Voor welke variant u ook kiest, wij helpen u graag! Uiteraard ontvangt u eerst een drukproef voordat met het daadwerkelijke drukken wordt begonnen.

7 oktober 2015

Blik op… De afscheidsdienst

Na de succesvolle informatieavond van 29 september is het tijd voor een nieuwe blik op… Deze keer een blik op de afscheidsdienst..

Wanneer men geen binding heeft met het geloof zijn er andere opties om een afscheidsdienst te houden. Denk hierbij aan een dienst in het crematorium, een aula van een regionaal uitvaartcentrum of zelfs in een sportkantine, buurthuis, café of thuis. Belangrijk hierbij is dat de ruimte groot genoeg is om het verwachte aantal gasten op een goede manier te kunnen ontvangen. Daarnaast moet er gekeken worden naar wat er nodig is op het gebied van audio visuele middelen.
Wanneer de nabestaanden zelf liever niet de hele invulling van de dienst willen verzorgen dan bemiddelen wij tussen hen en een ritueel begeleider. Ritueel begeleiders verzorgen de inhoudelijke invulling van de ceremonie. Ze ondersteunen de familieleden bij het inhoudgeven aan de dienst en bieden kaders aan. Wanneer u als nabestaanden gebruik wilt maken van een ritueel begeleider dan kijken we samen met u welke ritueel begeleider uit ons bestand het beste bij u past. U behoudt ten alle tijden de vrijheid om zelf in de dienst te spreken of om namens u een tekst te laten voorlezen. Op verzoek willen wij u zelf ook helpen met het invullen van de dienst. Samen met u zorgen we voor een afscheid dat past bij u, uw situatie en de overledene.

10 september 2015

Blik op.. Het levenstestament

Het levenstestament is een bijzondere vorm van een testament. In een testament legt u vast wat er na uw overlijden met uw nalatenschap moet gebeuren. Een testament werkt dus pas als u overlijdt, terwijl een levenstestament werkt voor situaties tijdens uw leven. Bijvoorbeeld wanneer u door ziekte of ongeval niet meer in staat bent zelf te handelen. U kunt dan in een levenstestament iemand aanwijzen in wie u het volste vertrouwen heeft om uw belangen te behartigen. Zo houdt u zelf de regie en worden de zaken volgens uw wensen geregeld.

Naast financiële zaken kan het bijvoorbeeld ook gaan om medische beslissingen (wel of niet behandelen) of wat er met uw woning moet gebeuren als u daar niet meer zelfstandig kunt wonen. Daarnaast kunt u ook persoonlijke wensen opnemen, bijvoorbeeld over uw verzorging of de zorg voor uw huisdieren.

Op dinsdag 29 september om 20.00 uur vindt er bij café restaurant de Linde in Groesbeek een informatie avond plaats waarin notaris Timmermans verder ingaat op het levenstestament en successierechten. Daarnaast wordt er door HV makelaardij uitleg gegeven over uitvaart- en levensverzekeringen. U bent van harte welkom.

25 augustus 2015

Blik op… Opbaren.
Wanneer iemand is overleden zijn er veel mogelijkheden betreffende de opbaring. Allereerst moet er een keuze gemaakt worden waar de opbaring gaat plaatsvinden. Dit kan thuis zijn maar ook in een uitvaartcentrum. Een opbaring kan plaatsvinden in een bed of in de grafkist. Om de conditie van het lichaam gedurende de dagen naar de uitvaart toe in goede staat te houden is het belangrijk om het lichaam goed te koelen. U kunt echter ook kiezen voor een lichte balseming, thanatopraxie genaamd. Thanatopraxie is het tijdelijk conserveren van een overledene waardoor het ontbindingsproces stil komt te liggen. Er wordt een conserverend middel de bloedbaan ingebracht en allerlei lichaamssappen worden afgevoerd. Na een thanatopraxie behandeling is er geen koeling meer nodig. Elke optie heeft uiteraard voor- en nadelen, wij adviseren u graag zodat uw dierbare het afscheid krijgt wat bij hem past.

13 augustus 2015

Blik op…  de kosten.

Wist u dat een uitvaart al snel 4000 euro kost maar vaak zelfs meer? Een flink bedrag. Daarom is het belangrijk om hier over na te denken. Want een overlijden in uw naaste omgeving kan helaas zomaar gebeuren en dan heeft u het al moeilijk genoeg. Er zijn meerdere manieren om te zorgen voor een goede financiële basis op uitvaart gebied. Zo kunt u geld reserveren op een eigen bankrekening of een uitvaartverzekering afsluiten. Een uitvaartverzekering kan bestaan uit een vast bedrag of uit een dienstenpakket. Ook wanneer uw uitvaartverzekering bestaat uit een dienstenpakket bent u vrij om te kiezen voor elke uitvaartonderneming. Houdt u er rekening mee dat er dan door de verzekeraar een vast bedrag wordt uitgekeerd waarmee u de uitvaart kunt bekostigen. Vaak is dit bedrag niet kostendekkend. Mijn advies? Wanneer u een uitvaartverzekering heeft afgesloten informeer dan eens naar de waarde van deze verzekering en welke voorwaarden er aan verbonden zijn. Zo komt u straks niet voor verrassingen te staan!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *